Maaike Kruijsen

Sinds zij weet dat ze hooggevoelig is, kan Maaike (31) veel van het leed verklaren dat zij doormaakte in haar jeugd. Onbegrepen heeft zij zich gevoeld. Eenzaam. Depressief. Terwijl alles wat zij nodig had, weet ze nu, begeleiding was bij het vinden van haar eigen weg in een verwarrend leven vol prikkels en vragen. Op wilskracht ontworstelde Maaike zich aan haar eigen drama en zette ze koers naar een leven dat beter bij haar past, in lijn met haar behoeften.

Foto van Maaike Kruijsen.

Maaike: “Er is heel veel onbegrip voor hooggevoelige mensen.”

Het had gekund dat dit interview nooit plaats had gevonden. Leven was voor Maaike lange tijd een grote strijd en meer dan eens besloot ze het op te geven. “Van jongs af aan kreeg ik niet waar ik behoefte aan had. Ik was heel gevoelig, raakte gauw overspoeld door emoties en werd geplaagd door hele onbestemde gevoelens. In plaats van dat ik bij de hand werd genomen om de wereld te verkennen, werd ik ervan weggehouden. Mijn vragen werden er echter niet minder om. Ik stoeide met vraagstukken waar kinderen zich meestal niet mee bezighouden. Op mijn tiende was ik al bezig met thema’s als abortus, kanker en ethiek. Maar in plaats van antwoorden kreeg ik reacties als ‘Gaat je niets aan’, ‘Ben je te jong voor’.

 

‘Als ik dood ben, ben ik er vanaf’, dacht ik.

Depressief

Ik vond geen aansluiting, ook niet op school, waar ik gepest werd. Ik voelde me gevangen en trok me terug in mijzelf, stil en alleen. Voor mijn gevoel ben ik mijn hele jeugd depressief geweest. Toen mijn ouders scheidden, voelde ik me als klein meisje ook nog eens geroepen om thuis de sterkste te zijn. Ik wilde geen problemen meer veroorzaken. Maar ik was erg expressief en meer dan eens barstte de bom. Op mijn twaalfde deed ik mijn eerste zelfmoordpoging. ‘Als ik dood ben, ben ik er vanaf’, dacht ik.”

Uithuisplaatsing

Het wrange was dat Maaike precies wist wat ze wilde. Maar vanuit het regime waarin ze voor haar gevoel gevangen zat, zag ze de mogelijkheid niet om dit voor zichzelf te creëren. “Ik wilde eerlijke en duidelijke communicatie. Ik wilde ondersteuning bij leren leven vanuit mijn kern. Maar ik kreeg geen antwoorden en werd niet opgevangen. Ik voelde me onveilig.” Ze stuurde uiteindelijk aan op uithuisplaatsing om toch grip te krijgen op haar leven.

 

“Nu is het klaar. Nu zorg ik dat ik op eigen benen kom te staan en voor niets meer afhankelijk ben van wie dan ook.”

Zelfafwijzing

“Ik werd in de periode hierna heel erg geconfronteerd met mijzelf. Ik ben echt diep gegaan, tot op het niveau waar ik hele sterke zelfafwijzing voelde. Nog twee keer heb ik gedacht: ‘Ik stap eruit.’ Maar toen ook de laatste poging mislukte en ik weer wakker werd op de intensive care, besloot ik opeens dat het klaar was. ‘Als ik mezelf niet eens dood kan krijgen, dan kan ik alleen nog maar vooruit’, was mijn gedachte, ‘Nu is het klaar. Nu zorg ik dat ik op eigen benen kom te staan en voor niets meer afhankelijk ben van wie dan ook. Nu ga ik het doen.’ En vanaf dat moment is het zo gegaan, stapje voor stapje.”

 

“Ik had opeens door dat ik dingen van anderen aan het uitleven was. Pas toen kon ik dat scheiden van mijn eigen gevoelsleven.”

Hooggevoelig

Pas op dit punt in haar leven, 23 jaar oud, leerde Maaike dat zij hooggevoelig is. Dat ze de nare en ware voorspellingen over ziekte en dood van personen om haar heen niet zelf bedacht. En dat de hausse aan ingevingen en twijfels die haar overspoelde als ze bijvoorbeeld door een drukke winkelstraat liep, niet uit haar eigen gedachten kwam, maar uit die van de mensen op straat. “Ik had opeens door dat ik dingen van anderen aan het uitleven was. Pas toen kon ik dat scheiden van mijn eigen gevoelsleven.”

Beweging naar binnen

Vanaf hier werd het makkelijker voor Maaike. “Waar spiritualiteit me eerder benauwd had, leerde ik nu dat ik er op mijn manier mee om kon gaan, vanuit mezelf. Ik wilde van binnen voelen waar ik stond als ik iets meemaakte. Ik wilde de gelegenheid hebben om te onderzoeken wat ik ervan zou kunnen leren en welke keuzes ik zou kunnen maken. Dat is spiritualiteit tot op de dag van vandaag voor mij gebleven: niet gericht op iets uiterlijks, maar een beweging naar binnen, een ontwikkeling van binnenuit. Steeds weer die vraag: waar sta ik en wat wil ik?”

 

“Ook iets naars kan tot iets positiefs leiden.”

Elke stap een wonder

Het brengt Maaike sindsdien veel moois. “Ik ben dankbaar voor wat me overkomen is. Ervaringen zoals ik ze had, moet je doorgaan om jezelf te leren kennen. Je belevenissen als mens maken dat je je kunt ontwikkelen tot wie je bent. Ook iets naars kan tot iets positiefs leiden. In mijn jeugd heb ik veel gemist, niet ervaren. Ik zie dit als een kans om te transformeren, want nu ben ik er met elke stap bewust van wat er wél is. Het doet me stralen, keer op keer. Een hele kleine stap kan een prachtig wonder zijn.”

Onbegrip en onwetendheid

Als ervaringsdeskundige richt Maaike zich op de professionele begeleiding van hooggevoelige mensen; om hen de kans op levensbalans te geven die ze zelf zo moeizaam kon vinden en waarvoor ze werkelijk door het oog van de naald kroop. Het is een wonder dat ze graag met anderen deelt. “Ik weet als geen ander hoeveel onbegrip er is voor deze mensen. En hoeveel onwetendheid er nog over is. Heel veel hooggevoelige mensen komen met valse diagnoses in de geestelijke gezondheidszorg terecht, waar zij niet gericht worden begeleid bij het omgaan met alle indrukken die zij de hele dag door opdoen.”

Broodnodig evenwicht

Ze vervolgt: “Ik wil met de lessen die ik zelf getrokken heb andere mensen ondersteunen om echt voor hun eigen weg te gaan. We leven in een mentaal, rationeel ingestelde maatschappij, waar voor hooggevoeligheid weinig ruimte wordt gemaakt. Eén op de vijf mensen valt hierdoor buiten de boot. Maar juist deze mensen, met hun creativiteit en scherpe intuïtie, zorgen voor het broodnodige evenwicht.”

 

“Altijd gelukkig zijn is een utopie. Het gaat erom dat je tevreden bent met jezelf en dat je van daaruit alle situaties aankunt.”

Tevreden met jezelf

Bovenal wil Maaike haar cliënten meegeven dat het mogelijk is om een leven te leiden dat bij hen past. “Altijd gelukkig zijn, is niet het doel. Dat is een utopie”, zegt ze gedecideerd. “Het gaat erom dat je tevreden bent met jezelf en dat je van daaruit alle situaties aankunt. Kijk naar mij. Ik heb heel lang in de geestelijke gezondheidszorg rondgelopen en heb in die tijd talloze diagnoses gekregen en me uit nog meer stigma’s moeten vechten. Ik had kunnen blijven hangen in het idee dat er iets mis was met mij. Maar ook al wist ik niet waar ik was, het geloof in mijzelf bleef steeds erg diep. En inmiddels weet ik: wat je ook meemaakt er is altijd een manier om eruit te komen.”

Meer weten over Maaike en haar werk? Neem een kijkje op www.sofia-anima.nl >

Help je mee?

Wil je helpen? Like dan de pagina van 365 Mooie Mensen op Facebook. Op deze manier komen meer mensen met het inspirerende verhaal van Ellen in contact. En het helpt mij om nieuwe Mooie Mensen te vinden voor meer van dit soort prachtige interviews. Op naar de 365!

Geplaatst in Interviews en getagd met , .

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.