Maaike Kruijsen

365 Mooie Mensen - Maaike Kruijsen

Maaike: “Er is heel veel onbegrip voor hooggevoelige mensen.”

Sinds zij weet dat ze hooggevoelig is, kan Maaike (31) veel van het leed verklaren dat zij doormaakte in haar jeugd. Onbegrepen heeft zij zich gevoeld. Eenzaam. Depressief. Terwijl alles wat zij nodig had, weet ze nu, begeleiding was bij het vinden van haar eigen weg in een verwarrend leven vol prikkels en vragen, geplaagd door onrustige gevoelens en gedachten die vaak niet eens van haarzelf waren. Op wilskracht ontworstelde Maaike zich aan haar eigen drama en zette ze koers naar een leven dat beter bij haar past, in lijn met haar behoeften. Als ervaringsdeskundige richt ze zich op de professionele begeleiding van hooggevoelige mensen; om hen de kans op levensbalans te geven die ze zelf zo moeizaam kon vinden en waarvoor ze werkelijk door het oog van de naald kroop.

“Ik had kunnen blijven hangen in het idee dat er iets mis was met mij. Maar ook al wist ik niet waar ik was, ik geloofde diep in mijzelf.”

Het had gekund dat dit interview nooit plaats had gevonden. Leven was voor Maaike lange tijd een grote strijd en meer dan eens besloot ze het op te geven. “Van jongs af aan kreeg ik niet waar ik behoefte aan had. Ik was heel gevoelig, raakte gauw overspoeld door emoties en werd geplaagd door hele onbestemde gevoelens. In plaats van dat ik bij de hand werd genomen om de wereld te verkennen, werd ik ervan weggehouden. Mijn vragen werden er echter niet minder om. Ik stoeide met vraagstukken waar kinderen zich meestal niet mee bezighouden. Op mijn tiende was ik al bezig met thema’s als abortus, kanker en ethiek. Maar in plaats van antwoorden kreeg ik reacties als ‘Gaat je niets aan’, ‘Ben je te jong voor’. Ik vond geen aansluiting, ook niet op school, waar ik gepest werd. Ik voelde me gevangen en trok me terug in mijzelf, stil en alleen. Voor mijn gevoel ben ik mijn hele jeugd depressief geweest. Toen mijn ouders scheidden, voelde ik me als klein meisje ook nog eens geroepen om thuis de sterkste te zijn. Ik wilde geen problemen meer veroorzaken. Maar ik was erg expressief en meer dan eens barstte de bom. Op mijn twaalfde deed ik mijn eerste zelfmoordpoging. ‘Als ik dood ben, ben ik er vanaf’, dacht ik.”

Alleen nog maar vooruit
Het wrange was dat Maaike precies wist wat ze wilde, maar vanuit het regime waarin ze voor haar gevoel gevangen zat, de mogelijkheid niet zag om het voor zichzelf te creëren. “Ik wilde eerlijke en duidelijke communicatie, ik wilde ondersteuning bij leren leven vanuit mijn kern. Maar ik kreeg geen antwoorden en werd niet opgevangen. Ik voelde me onveilig.” Ze stuurde uiteindelijk aan op uithuisplaatsing om toch grip te krijgen op haar leven. “Ik werd in de periode hierna heel erg geconfronteerd met mijzelf. Ik ben echt diep gegaan, tot op het niveau waar ik hele sterke zelfafwijzing voelde. Nog twee keer heb ik gedacht: ‘Ik stap eruit.’ Maar toen ook de laatste poging mislukte en ik weer wakker werd op de intensive care, besloot ik opeens dat het klaar was. ‘Als ik mezelf niet eens dood kan krijgen, dan kan ik alleen nog maar vooruit’, was mijn gedachte, ‘Nu is het klaar. Nu zorg ik dat ik op eigen benen kom te staan en voor niets meer afhankelijk ben van wie dan ook. Nu ga ik het doen.’ En vanaf dat moment is het zo gegaan, stapje voor stapje.”

Beweging naar binnen
Pas op dit punt in haar leven, 23 jaar oud, leerde Maaike dat zij hooggevoelig is. Dat ze de nare – en ware – voorspellingen over ziekte en dood van personen om haar heen niet zelf bedacht. En dat de hausse aan ingevingen en twijfels die haar overspoelde als ze bijvoorbeeld door een drukke winkelstraat liep, niet uit haar eigen gedachten kwam, maar uit die van de mensen op straat. “Ik had opeens door dat ik dingen van anderen aan het uitleven was. Pas toen kon ik dat scheiden van mijn eigen gevoelsleven.”
Vanaf hier werd het makkelijker voor Maaike. “Waar spiritualiteit me eerder benauwd had, leerde ik nu dat ik er op mijn manier mee om kon gaan, vanuit mezelf. Ik wilde van binnen voelen waar ik stond als ik iets meemaakte, de gelegenheid hebben om te onderzoeken wat ik ervan zou kunnen leren en welke keuzes ik zou kunnen maken. Dat is spiritualiteit tot op de dag van vandaag voor mij gebleven: niet gericht op iets uiterlijks, maar een beweging naar binnen, een ontwikkeling van binnenuit. Steeds weer die vraag: waar sta ik en wat wil ik?”

Elke stap een wonder
Het brengt Maaike sindsdien veel moois. “Ik ben dankbaar voor wat me overkomen is. Ervaringen zoals ik ze had, moet je doorgaan om jezelf te leren kennen. Je belevenissen als mens maken dat je je kunt ontwikkelen tot wie je bent. Ook iets naars kan tot iets positiefs leiden. In mijn jeugd heb ik veel gemist, niet ervaren. Ik zie dat als een kans om te transformeren, want nu ben ik me er met elke stap bewust van wat er wél is. Het doet me stralen, keer op keer. Een hele kleine stap kan een prachtig wonder zijn.”

Onbegrip en onwetendheid
Het is een wonder dat ze graag met anderen deelt. “Ik zet mijn ervaringsdeskundigheid in als coach voor andere hooggevoeligen. Ik weet als geen ander hoeveel onbegrip er is voor deze mensen. En hoeveel onwetendheid er nog over is. Heel veel hooggevoelige mensen komen met valse diagnoses in de geestelijke gezondheidszorg terecht, waar zij niet gericht worden begeleid bij het omgaan met alle indrukken die zij de hele dag door opdoen. Ik wil met de lessen die ik zelf getrokken heb andere mensen ondersteunen om echt voor hun eigen weg te gaan. We leven in een mentaal, rationeel ingestelde maatschappij, waar voor hooggevoeligheid weinig ruimte wordt gemaakt. Eén op de vijf mensen valt hierdoor buiten de boot. Maar juist deze mensen, met hun creativiteit en scherpe intuïtie, zorgen voor het broodnodige evenwicht.”

Tevreden met jezelf
Bovenal wil Maaike haar cliënten meegeven dat het mogelijk is om een leven te leiden dat bij hen past. “Altijd gelukkig zijn, is niet het doel. Dat is een utopie”, zegt ze gedecideerd. “Het gaat erom dat je tevreden bent met jezelf en dat je van daaruit alle situaties aankunt. Kijk naar mij. Ik heb heel lang in de geestelijke gezondheidszorg rondgelopen en heb in die tijd talloze diagnoses gekregen en me uit nog meer stigma’s moeten vechten. Ik had kunnen blijven hangen in het idee dat er iets mis was met mij. Maar ook al wist ik niet waar ik was, het geloof in mijzelf bleef steeds erg diep. En inmiddels weet ik: wat je ook meemaakt er is altijd een manier om eruit te komen.”

Meer weten over Maaike en haar (spirituele) werk? Neem een kijkje op www.sofia-anima.nl >

 

Help je mee?

Wil je helpen? Like dan alsjeblieft 365 Mooie Mensen op Facebook. Op die manier komen meer mensen met het prachtige verhaal van Maaike in contact. En het helpt ons om nog méér Mooie Mensen te bereiken, zodat we kunnen doorgaan met deze inspirerende interviews. Op naar de 365!
365 Mooie Mensen op Facebook vind je hier >